Archiwa tagu: przeciwprzeniesienie

Przeciwprzeniesienie

Przeciwprzeniesienie – początkowo oznaczało nieświadomą reakcję psychoterapeuty na pacjenta, a w szczególności na jego przeniesienie. Według tej koncepcji przeciwprzeniesienie powoduje, że psychoterapia  przestaje być dla terapeuty działalnością wolną od konfliktów i dostosowaną do realności, a nabiera nieświadomego konfliktowego znaczenia. Może się to zdarzyć, gdy terapeuta identyfikuje się z pacjentem lub jakimś jego aspektem lub reaguje osobiście na materiał przynoszony przez pacjenta.

Nieświadome tendencje terapeuty mogą zostać pobudzone i znaleźć wyraz w jego myślach, uczuciach i działaniach. Reakcje wywodzące się z nieświadomych pragnień i konfliktów różnią się od „czystych” reakcji na osobowość pacjenta i to, co przynosi. W efekcie proces terapii może zostać zniekształcony.

Przeciwprzeniesienie może też oznaczać świadomą emocjonalną reakcję na pacjenta i być w ten sposób źródłem wartościowych informacji o tym, jak pacjent kontaktuje się z innymi ludźmi gdyż uczucia terapeuty są próbką reakcji, jakie pacjent wzbudza u innych.
Przeciwprzeniesienie może być oparte na empatii i tą drogą dostarczać nam możliwości lepszego zrozumienia świata wewnętrznych przeżyć pacjenta. Polega to na krótkotrwałym zidentyfikowaniu się z pacjentem, a zatem doświadczeniu niejako od środka jego konfliktów i napięć /zjawisko na które kładł nacisk Kohut nazywając je „zastępczą introspekcją” i traktując jako warunek „sine qua non” psychoterapii indywidualnej/.
Jeśli przez chwilę poczujemy się tak, jak czuje się pacjent, znacznie wyraźniej zrozumiemy, dlaczego robi to, co robi i łatwiej go z tym zaakceptujemy. Ale żeby narzędzie to było skuteczne, musimy umieć dość jasno odgraniczyć to, co nasze, od tego, co zewnętrzne, przypisać uczucia sobie, pacjentowi, procesowi psychoterapii.

Na podstawie: Z. Milska-Wrzosińska „Psychoterapia indywidualna w poszukiwaniu zasad uniwersalnych czyli o nowym konserwatyzmie”

Dodaj komentarz

Filed under Relacja terapeutyczna